afstand

“hoever je gaat, heeft met afstand niets te maken”..

zomaar een stukje tekst uit een liedje van Blof.  Overigens ben ik verre van een blof fan, maar dit zinnetje vindt ik zo mooi. Ik kan daar heel lang over nadenken en tot de conclusie komen dat het inderdaad een waar gegeven is. Een zoektocht naar je innerlijke zelf leg je niet in kilometers af. Je hebt er geen google maps of tom tom voor nodig. Eigenlijk is het heel simpel. Je vindt jezelf of niet. Als je jezelf al wilt vinden uiteraard.

Persoonlijk vind ik het wel enigszins belangrijk om te onderzoeken waarom bepaalde keuzes wel dan wel juist niet door mij worden ondernomen of waarom bepaalde dingen mijn pad kruizen en bij mij tot een stilstand komen of waarom ik enkele mogelijkheden maar al te graag heel snel afserveer.

Een pakkend en direkt antwoord heb ik hiervoor niet. Naar mijn idee is dat de zoektocht naar jezelf. Waarom ben ik. Waarom doe ik.

 

Wat mij persoonlijk dan ook nog wel eens bezig houdt, wat laat ik na, behalve een, overigens alleraardigst jongetje. Meteen daaropvolgend de vraag, wat zou ik willen nalaten? Roem als een echte popster zal ik niet halen en dat is mijn doel ook geenszins. Maar wat dan wel? Zal ik opgaan in de meute in het geheel van

” de mensheid”. Dat is best een beangstigende gedachte voor iemand met een panische angst voor de dood, waar overigens best goede medicatie voor te krijgen is. (al dan niet vergoedt). Live life to its fulllest. … maar ja..hoe doe je dat, als je net als velen met jou op maandag gewoon weer achter je bureau of whatever verwacht wordt, wanneer je bij thuiskomst gewoon weer moeder mag/kan zijn, wanneer je als zovelen steeds denkt, hoe gaan we dit nu weer betalen. Dan wordt het “live life to its fullest wel wat naar de achtergrond verdreven. Want nee, van mijn werk krijg ik weliswaar goede vibes, maar uiteraard verblijf ik daar met als hoofdtaak om geld te verdienen. En moeder zijn is echt niet altijd leuk. Die roze wolk heb ik niet gezien elke dag weer moet ik toegeven dat het op een bepaald punt wel een zekere opgave is om altijd maar te moeten moederen.

Dus ja…wat wil ik nalaten. Mijn haakwerk, iets creëren, iets scheppen. Mijn tekeningen, mijn schilderijen. Dit wellicht. Mijn gedachten, mijn woorden, mijn belevingen van de wereld, mijn wereld anno 2015.

De wereld waar ongelofelijk veel vluchtelingen zijn. Echt schrijnend. de wereld waar je moet betalen als oudere als je lekker schoon wilt worden. Een wereld waar iedereen mee moet doen onder de noemen van participatie. Een wereld waar prestaties bovenmatig belangrijk zijn geworden. Het persoonlijk contact met mensen via social media gaat. Waar we op een festival als “noorderzon” al lovend zijn over preforming art in de vorm van groeten. Het is eigenlijk een wereld waaraan ik voortdurend wens te ontsnappen maar waarvan ik de nooduitgang of de noodrem nog niet heb gevonden. Het is maar net

“hoever je gaat”…..

Gepubliceerd door

Karbunkel

46 jarig, golfslagbad qua emoties, redelijk retarded, echter daar is medicatie voor welke dan ook grif wordt ingenomen. medewerkster, moeder, vriendin, the full package zeg maar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *