Jaap en de bonenstaak


Aan de buitenkant zie je het niet. Wat je ziet is een, iets te zware vrouw van gemiddelde leeftijd, geverfde haren met een kleine uitgroei, een iets te aanwezige neus, sprekende groene ogen achter een kleurige bril. Verder niet heel veel schokkends. Dat is wel eens jammer. Zeker wanneer je, zoals bovengenoemde persoon, te maken hebt met psychische problematiek. Deze problematiek is moeilijk te omschrijven maar is al zo lang onderdeel van bovengenoemde persoon dat het na zovele jaren voelt alsof het normaal is.

Maar normaal is het niet. Het is zwaar. Het is killing. Het is bij tijd en wijle overleven in plaats van leven.

Bovengenoemde persoon ben ik.

Aan de buitenkant positief, blij, vrolijk, open, maar als je de schil af zou pellen dan kun je ergens in een zwart en donker hoekje iemand, een klein iemand, zien zitten. Met de rug naar je toe, huilend, onzeker en angstig.

De façade aan de buitenkant, de vrolijkheid, de humor, het is overleven, het is coping. Dealen met een enorme kluwen aan gevoelens en gedachten, onzekerheden, waarheden en onwaarheden die af en toe gewoon niet meer in dat hoofd met de geverfde haren passen.

Al die emoties komen dan in de vorm van tranen door de sprekende groene ogen naar buiten omdat er geen woorden meer voor zijn of omdat deze niet meer uit te spreken zijn.
Zodra de ogen gesloten zijn, komt er contact met dat hele kleine angstige, onzekere en huilende wezen. Dit wezen is ergens vergeten langs de tijdbalk van het leven. Alsof het ergens langs de snelweg uit de auto is gezet. Er is vergeten om voor dit wezen te zorgen en na verloop van tijd is de handleiding van dit wezen ook nog verdwenen. Maar dit wezen, een kind nog zo je wilt, dit wezen neemt in al zijn/haar kleinheid veel (geestelijke) ruimte in, een overheersend verdriet, een zwaarmoedig, donker en duister gevoel dat als een soort opzwellende tumor, gevoed door tranen zwaarmoediger en duisterder wordt.

Daar tegenover zit in dit donkere omhulsel, ook een soort oppasser. Uniformpje aan, stevige stappers, rechtop lopend en één en al negativiteit uitspuwend. Af en toe schopt deze eens tegen het angstige wezen. Ze liggen elkaar niet echt zeg maar. Met stemmen uit het verleden, (on)waarheden, levenslessen, marcherend door de duistere krochten van het binnenste, alles vernietigend, alles afkrakend en vooral bestraffend.

Maar beiden wezens, ben ik, hoever ze ook uit elkaar liggen. Ze maken wel onderdeel uit van mij. Ze maken dat ik het leven af en toe als zwaar ervaar. en dan zwaar in de overtreffende trap. Zo zwaar dat ik het geen leven meer wil noemen, meer voortbestaan zonder enige notie van wat er om mij heen gebeurd. Daarentegen heb ik ook zeker goede dagen, maar toch worden deze overschaduwd door de wezens in mij, die allerlei rare gedachten in mijn hoofd zaaien om het na verloop van tijd te gaan oogsten

Soms gaat het onderhoud van de tuin in mijn hoofd goed. Maar soms gaat het ook gewoon niet. Dan groeien de zaden te snel, dan zijn de gedachten van beide wezens niet meer stoppen, alsof er magische bonen ( Jaap en de Bonenstaak ) zijn geplant die zo snel hun negatieve, verdrietige, duistere, angstige en nare wortels schieten dat het gewoon niet meer gewied kan worden.

Op dit moment zoek ik naar een goed verdelgingsmiddel maar, helaas heb ik het nog niet gevonden.

de emmer

Ineens wil het niet meer. Lichaam en geest zijn ineens niet meer bij elkaar en ik besta uit twee personen. Ik denk veel te kunnen maar mijn lichaam laat echt andere dingen voelen. Intens lachen lukt niet meer, genieten al evenmin. Ik leef, dat is op dit moment al best een opgave. Enigszins verward breng ik de dagen door. Automatisch het huishouden afwerkend om vervolgens doodmoe op de bank in slaap te vallen. Mijn hoofd loopt over. Het voelt ook echt zo. Alsof het een emmer is die er nog geen drupje bij kan hebben.
Zelfs denken is bij tijd en wijle een olympische sport aan het worden.
Nu moet/mag ik aan mijn fundament gaan werken. WAT WIL IK VANDAAG.
Dus, nadat ik ben opgestaan, gedoucht heb, kind wakker heb gemaakt, een aankleed wedstrijd heb gehouden, samen heb ontbeten, schooltas heb ingepakt, naar school ben gereden, kindje vermanend heb toegesproken, terug ben gereden, vaatwasser uit- en ingepakt heb, was in de droger heb gedaan, was in de wasmachine heb gedaan, was heb opgehangen, was heb opgevouwen, rommel opgeruimd heb, brood afgebakken heb, omgegooide thee opgeruimd heb, website bijgewerkt heb, kan ik (eindelijk) rust vinden om na te gaan denken; wat wil ik vandaan en hoe gaat het eigenlijk met mij.
Op zich simpele vragen maar voor mij op dit moment wel een opgave want automatisch denk ik bij de eerste vraag (wat wil ik vandaag): oh eh..kind moet van school gehaald worden en eind van de middag naar sport, wanneer zal ik het eten eens voorbereiden en oh ja, ergens moet er ook nog stof worden gezogen en ik moet nog naar de weggeefwinkel en iemand heeft een reactie op mp voor mij achtergelaten waarop ik moet reageren. vervolgens loop ik alweer voorbij aan de vraag: “wat wil ik vandaag.”

Steeds doe ik dingen voor anderen en hou ik mij met anderen bezig, mezelf vergetend.

Ook de vraag aan mijzelf: “Hoe gaat het met mij” kan ik beantwoorden met een: …nogal druk dus….
Maar mijn lichaam heeft mij een halt toegeroepen. Tot hier en niet verder.

Terwijl ik een liedje op youtube opzet en de radio uitdoe, probeer ik tot mijzelf te komen en te voelen, slechts te voelen wat er allemaal in mij zit en mij te focussen op de vraag, wat wil ik en zeg eens hoe voel je je vandaag?

Sta eens stil bij jezelf.

loslaten

Loslaten heet dat.

Voor het eerst ging je uit logeren… niet bij familie, maar op een echt-grote-jongens/meisjes-judo-kamp.

Je had er zo’n zin in!

Zeven jaar ben je nu en daar stond je groot te zijn en ik, heel, heel klein.

Mijn kleine mannetje loslaten. Honderd x mijn telefoon checken of er niet gebeld is, dat je overvallen zou zijn door heimwee of dat je uit je bedje gevallen bent en iets zou hebben gebroken of andersoortige berichtgeving…. maar het blijft stil.. heel erg stil…

Ook in huis, zonder jou is het stil.

Normaliter ben je wel aanwezig mede vanwege je ADHD.

Vanaf het openen van je ogen tot het sluit moment hiervan is er altijd geluid, dan weer hard, dan weer zacht dan weer vrolijk en blij, dan weer boos en agressief.

Maar nu hoor ik het gesnurk van de hond, de klok die de minuten wegtikt en het tikken van mijn vingers op de toetsen en verder helemaal niks… geen mama, geen papa… net: “ik ga nog even plassen hoor”…. niet: ik ga op de trampo”….

het is stil…

Zoals één van de verpleegkundigen me echt 20 sec. na de bevalling van jou aangaven: “je kunt je zeker geen leven meer zonder hem voorstellen hè…

Toen dacht ik nog…ha!…echt wel… maar nu… zeven jaar later… nu is het alleen maar stil.

En toch geniet ik….geniet ik van de wetenschap dat jij geniet.

Met een glimlach op mijn gezicht, ga ik slapen met de wetenschap dat je morgen helemaal uitgeblust vol met nieuwe ervaringen en mooie herinneringen weer in je eigen nestje ligt en wordt ik warm van de gedachte dat je al zo’n grote jongen bent die toch maar even heel stoer naar een judo-kamp gaat.

 

we noemen het ADHD

ADHD: attention deficit hyperactivity disorder), ook wel aandachtstekort-hyperkinetische stoornis of aandachtstekort-hyperactiviteitstoornis

in de volksmond: ADHD….Alle dagen heel druk

Eigenlijk klopt dat niet helemaal.

Sinds enige tijd weten wij dat wij in ons gezin een ADHD-er rijk zijn en die is niet alle dagen heel druk..

Wel alle dagen drukker dan gemiddeld denk ik …

Toen ik in mijn handen zat met de diagnose (een waar boekwerk overigens) heb ik gehuild. Zowel van verdriet als van blijdschap.

Verdriet omdat het niet meer over zal gaan, omdat er “uitdagingen” zullen zijn, onbegrip, woede wellicht…

Blijdschap omdat mijn onderbuik gevoel dus juist bleek. Hij behoefde geen zogeheten  “harde aanpak” om te leren luisteren…. Hij kan het gewoon ECHT niet.

Aandacht tekortstoornis met hyperactiviteit. Lekker dan.

Als oudere ouder is het bij tijd en wijle al een opgave om nog enigszins soepel mee te komen met ren- dans- en/of ander soortige fysieke bewegings-sessies; laat staan met hyperactiviteit…én dan ook nog in de overgang zitten… (we gaan een uitdaging niet uit de weg zeg maar…)

We mogen nu concrete voorbeelden verzamelen zodat we hierin begeleiding kunnen krijgen. Koud een paar uur na de zorginstelling te hebben verlaten levert het eerste voorval al 3 pagina’s concrete voorbeelden op.

We hebben bij de volgende begeleidingsafspraak een ware boekbespreking vrees ik.

Nu begint er een ware queeste. Een zoektocht naar de juiste werkwijze en aanpak. We gaan een spannend avontuur beleven op zoek naar de sleutel!

Het zal geen makkelijke reis worden maar ach…even relativerend…wat is dat wel in dit leven…..

Mijn hyperactieve knuffeldoos is mij intens dierbaar.

We zullen samen op het vlot stappen en deze wereldreis beginnen; hopende dat we uiteindelijk in staat zullen zijn om van ons vlotje een verrekte knap zeiljachtje te maken waar we mooi mee verder kunnen varen!

vluchtelingen, zorg zorg, oorlog en andere ellende

De wereld is een zooitje.

Mensen die macht niet kunnen hanteren zijn aan de macht, mensen die macht kunnen hanteren schijnen in de minderheid te zijn. Er zijn veel oorlogen, extremisten, mensen die tot de dood willen vechten voor hun doel welke andere mensen weer uitermate vreemd in de oren klinkt.

Mensen die vinden dat een bepaald gebied hen toehoort, of juist niet.

Mensen die anti-westers ingesteld zijn en hiertegen strijden;  mensen die anti-islamitisch ingesteld zijn en hier tegen strijden;

Landen die zich afgesplitst hebben waar vervolgens mensen vechten voor hun bestaansrecht.

Wapens welke mensen in bepaalde gebieden redelijk makkelijk kunnen bemachtigen, waar vervolgens weer de meest verschrikkelijke schietpartijen mee gebeuren.

Mensen die huis en haard verlaten omdat zij zich niet meer veilig zijn en hopen op een beter bestaan. Mensen die deze vluchtelingen liever een deur verder zien gaan.

Mensen welke misbruik maken van deze vluchtelingen stroom en hopen mee te kunnen varen op de ellende van anderen.

Oudere mensen en hulp behoevende mensen in zorg instellingen welke de benaming ZORG amper waardig zijn als gevolg van de vele bezuinigingen.

Hierbij opgeteld de natuurlijke ellende van tornado’s, tsunami’s, aardbevingen, en ander natuurgeweld welke de mensheid overkomt alleen op grond van geografische bepaling.

Het kernwoord in deze is echter wel MENS.

mensen zoals jij en ik, mensen met wensen, idealen, persoonlijkheid, een leven, waar elke mens naar eigen inzicht naar eer en geweten invulling aan wil geven.

de één is aardig , de ander niet. de één is wit, de ander zwart, de één is creatief met kurk, de ander creatief met muziek, de één is groot de ander klein, de één is dik, de ander dun, de één geloofd in Mohammed, de ander in God, de één zingt graag en kan dat goed, de ander zingt graag maar dna klinkt het als een schorre papagaai.

Volgens Wikipedia heeft de mens:

Sociale structuren

Mensen zijn, evenals de meeste andere primaten, sociaal van aard. Ze zijn bijzonder bedreven in het gebruik van communicatiemiddelen voor zelfexpressie, uitwisseling van ideeën en organisatie. Mensen creëren complexe sociale structuren, die bestaan uit talrijke samenwerkende en concurrerende groepen, die uiteenlopen van families tot naties. Sociale interacties tussen mensen hebben een grote variëteit aan tradities, rituelen, ethiek, normen, waarden, en wetten tot stand gebracht, die samen de basis vormen voor de menselijke samenleving.

 

Eigenlijk is het nog een wonder dat je nog enigszins vrolijk je bed uit stapt en denkt..goh eigenlijk heb ik niet zo gek veel te klagen.

afstand

“hoever je gaat, heeft met afstand niets te maken”..

zomaar een stukje tekst uit een liedje van Blof.  Overigens ben ik verre van een blof fan, maar dit zinnetje vindt ik zo mooi. Ik kan daar heel lang over nadenken en tot de conclusie komen dat het inderdaad een waar gegeven is. Een zoektocht naar je innerlijke zelf leg je niet in kilometers af. Je hebt er geen google maps of tom tom voor nodig. Eigenlijk is het heel simpel. Je vindt jezelf of niet. Als je jezelf al wilt vinden uiteraard.

Persoonlijk vind ik het wel enigszins belangrijk om te onderzoeken waarom bepaalde keuzes wel dan wel juist niet door mij worden ondernomen of waarom bepaalde dingen mijn pad kruizen en bij mij tot een stilstand komen of waarom ik enkele mogelijkheden maar al te graag heel snel afserveer.

Een pakkend en direkt antwoord heb ik hiervoor niet. Naar mijn idee is dat de zoektocht naar jezelf. Waarom ben ik. Waarom doe ik.

 

Wat mij persoonlijk dan ook nog wel eens bezig houdt, wat laat ik na, behalve een, overigens alleraardigst jongetje. Meteen daaropvolgend de vraag, wat zou ik willen nalaten? Roem als een echte popster zal ik niet halen en dat is mijn doel ook geenszins. Maar wat dan wel? Zal ik opgaan in de meute in het geheel van

” de mensheid”. Dat is best een beangstigende gedachte voor iemand met een panische angst voor de dood, waar overigens best goede medicatie voor te krijgen is. (al dan niet vergoedt). Live life to its fulllest. … maar ja..hoe doe je dat, als je net als velen met jou op maandag gewoon weer achter je bureau of whatever verwacht wordt, wanneer je bij thuiskomst gewoon weer moeder mag/kan zijn, wanneer je als zovelen steeds denkt, hoe gaan we dit nu weer betalen. Dan wordt het “live life to its fullest wel wat naar de achtergrond verdreven. Want nee, van mijn werk krijg ik weliswaar goede vibes, maar uiteraard verblijf ik daar met als hoofdtaak om geld te verdienen. En moeder zijn is echt niet altijd leuk. Die roze wolk heb ik niet gezien elke dag weer moet ik toegeven dat het op een bepaald punt wel een zekere opgave is om altijd maar te moeten moederen.

Dus ja…wat wil ik nalaten. Mijn haakwerk, iets creëren, iets scheppen. Mijn tekeningen, mijn schilderijen. Dit wellicht. Mijn gedachten, mijn woorden, mijn belevingen van de wereld, mijn wereld anno 2015.

De wereld waar ongelofelijk veel vluchtelingen zijn. Echt schrijnend. de wereld waar je moet betalen als oudere als je lekker schoon wilt worden. Een wereld waar iedereen mee moet doen onder de noemen van participatie. Een wereld waar prestaties bovenmatig belangrijk zijn geworden. Het persoonlijk contact met mensen via social media gaat. Waar we op een festival als “noorderzon” al lovend zijn over preforming art in de vorm van groeten. Het is eigenlijk een wereld waaraan ik voortdurend wens te ontsnappen maar waarvan ik de nooduitgang of de noodrem nog niet heb gevonden. Het is maar net

“hoever je gaat”…..

een jongetje van bijna 7

Er is een kind overleden, zomaar plotseling out of the blue. Een ongeluk met een slee… iets met sneeuw en water.
Een kind van bijna 7.. een jongetje…. een neefje van kennissen van ons. Het grijpt me aan. Ik zie de gezichten, de berichten, de tranen, voel het verschrikkelijk, afschuwelijke, niet voor te stellen verdriet… een kind.,.. onschuldig aan het spelen in de eerste sneeuw van 2015…. een jongetje van bijna 7… ik voel verdriet een verscheurend verdriet in mij…en ik kende het kind.. het jongetje van bijna 7 niet.. maar toch.. er zijn nu mensen die hun kind… hun jongetje voor altijd moeten missen… omdat hij ging sleeën in de sneeuw….Het is niet voor te stellen… het is niet te bevatten.. het is niet te begrijpen… hij was aan het spelen.. en een paar uur later… is ie gewoon dood… … het is zo ontzettend onrechtvaardig, zo ontzettend oneerlijk, zo ongelofelijk tragisch.. het doet mij al zo’n pijn… laat staan de ouders van dit jongetje…van bijna 7…. ze zullen gebroken zijn… hun leven zal nooit meer hetzelfde worden…het gemis zal nooit over gaan het zal hen voor de rest van hun leven achtervolgen… een lach zal nooit meer een oprechte hartelijke lach worden … omdat ze hun jongetje van bijna 7 moeten missen…
het moet verschrikkelijk zijn om je kind te moeten begraven…
een jongetje van bijna 7 dat ging sleeën in de sneeuw

Gemis

Na bijna 3 jaar heb ik nog bijna elke dag een verdriet moment naar aanleiding het plotselinge verlies van mijn vader. Een ongelofelijke ommekeer in mijn leven. Nu dus bijna 3 jaar verder voelt het alsof alle roots, alle fundering, alle back up uit mijn leven is. Wat voorheen zo vanzelfsprekend was, even een bakje doen bij je ouders, even roddelen over de familie, even raad vragen, gewoon naar je aan je ouders ergeren, het is er niet meer. Met het verlies van mijn vader ben ik een stuk onzekerder geworden over eigenlijk alles. Zijn plotselinge overlijden zette een soort domino in werking welke niet meer gestopt kan worden. Het zou een goed nieuw wereld record kunnen worden zeg maar. De nieuwe weg welke mijn moeder insloeg, het overlijden van mijn oma en het starten van een eigen onderneming van mijn partner en mijn broer en de ontbinding daarvan. En dat allemaal in nog geen 3 jaar. In nog geen drie jaar tot de ontdekking komen dat je vader een hele belangrijke rol speelde in het gezinsleven, welke je voorheen  niet gerespecteerd hebt, tot de ontdekking komen dat je moeder een ander is/ wordt, je oma naar haar laatste rustplaats brengen, je realiseren  dat je partner ondersneeuwt bij stress situatiesen tot slot merken dat je broer echt niet altijd eerlijk is…. Het klinkt allemaal een beetje als en zelf medelijdend bericht, kijk mij toch eens zielig zijn. Maar het is mijn gevoel en als er iets is wat ik geleerd heb van de vele therapieën welke ik heb gevolgd is het dat mijn gevoel er mag zijn, hoe goed of slecht een ander dit ook mag beleven.

Vrije poep sessie

We schrijven een lekkere nazomerse dag in oktober (spreken we dan overigens nog over nazomer….#dtv?) De kleuter luidt het begin van het weekend in met een “late” film (lees: tot 20.00 uur). De daaropvolgende zaterdag is hij rond half 10 weer fris en vrolijk en staat naast het bed  met speelgoed dat met name agrarisch gerelateerd is. Kortom een goed begin van het weekend. Wanneer de kleuter merkt dat vader en moeder nog niet te porren zijn voor enig agrarisch gebeuren, neemt hij de tablet tot zich.

De tablet, ook zoiets. Aan één kant een uitkomst, aan de andere kant een crime. Hele uren kan de kleuter zich hiermee vermaken. Is dat opvoedkundig nog verantwoord? Soms kan het heel prettig zijn kan ik melden. Vandaag echter had ik een: kom-ga-jij-eens-even-buiten-spelen- dag.

De kleuter had dit type dag niet.

Nadat de wekelijkse boodschappen door ondergetekende gehaald waren besloten we met de overige gezinsleden nog even een bezoek te brengen aan een speeltuin. Terwijl ik samen met de kleuter gedropt werd in een groene wijk van het prachtige Groningen bij een mooie en goed verzorgde speeltuin, zou mijn partner de auto van brandstof voorzien.

So far so good. Normaliter ben ik een type moeder die een hele tas aan snoetendoekjes, plastic tasjes, gifpennen, pleisters, jodium en dergelijke, meesleep. Nu dacht ik, die tas blijft even lekker in de auto. Foute inschatting…. Na circa een kwartier geklauter, zand geschep, geglij en dergelijke, zie ik het mini mensje wat ongemakkelijk heen en weer lopen met de kleine beentjes wat gekruist…waarop een enigszins luid: “Mama ik moet poepen…”. volgt. Volkomen zonder gene, alsof ie zegt; mama mag ik een broodje…mama ik heb zin in patat.

Paniek maakt zich van mij meester. Ik heb geen tas bij me. We zijn in de “vrije natuur’ in een mooie groene wijk van Groningen. Wat te doen? Is in de bosjes poepen a-sociaal, kan ik zomaar naar een woning toegaan?  Het eerste dat me te binnen schiet is; ophouden, knijp de boel maar af, pappa komt zo weer. Dit houdt het mini mannetje wel 1 minuut vol. Als ie moet, dan moet ie…

in mijn hoofd maak ik snel een calculatie van de afstand welke wij naar opa en oma zouden moeten lopen aangezien zij ook woonachtig zijn in de mooie groene wijk van Groningen. Uiteindelijk besluit ik voor deze optie te gaan en we beginnnen te lopen. Het is nog best een eind en de keutels kloppen op de deur, zo te zeggen….

Wanneer we net uit de speeltuin vertrekken, valt mijn oog op een veldje dat omzoomd is door struikgewas. Maar met name wordt mijn aandacht getrokken naar een bord dat hierbij in de grond hoog boven het gras en de struiken uitsteekt. Het is een honden uitlaat veld, overigens geheel verlaten. Ik voel een plan B aankomen en, als ik het mag zeggen, een best goed plan B. Waar een hond mag poepen, mag mijn mini man ook zeker wel poepen.

Op dat moment gaat door mijn hoofd dat ik geen doekjes of iets van schoonmaakgerei bij mij heb welke gedachten gevolgd worden door het gegeven dat de samenstelling van de keutels van de laatste dagen een dermate consistentie hadden dat ik er min of meer vanuit kan gaan dat dit een ‘schone’ poepsessie zal gaan worden. Hierop besluit ik het kind uit zijn lijden te verlossen en geef hem the thumbs up. Er mag gepoept worden in de ‘vrije natuur’. Klein mens als hij is snapt hij het gegeven ‘poepen zonder toilet’ nog niet helemaal en blijft gewoon rechtop staan met zijn broek op zijn schoenen. Ik duw hem in een ietwat ongemakkelijke poephouding. Hij kreunt een beetje en na een seconde of 25 ruik ik dat deze poepsessie een geslaagde missie is.

Het mini mannetje klinkt opgelucht als hij mij meldt dat ie klaar is.  Dan begint de uitdaging. Helaas is de poep niet van dermate structuur dat deze zijn achterwerk zonder veel sporen heeft verlaten… helaas.. het heeft de dichtheid van kwark en de hoeveelheid van een flinke bloemkool. Zeg maar gerust een behoorlijk fikse bloemkool. Eveneens tot mijn groot ongenoegen is het geen lekkere stevige keutel. Verre daarvan eigenlijk. De billen zitten helemaal onder. Dan maar met een blaadje of gras schoonmaken, we zijn tenslotte in de vrije natuur aan het poepen. Wederom ergernis. Er bevinden zich geen grote bomen rond dit mooie poepveld, enkel struiken en gras en hier en daar een boom in aanplant. Niks mooie kastanjebomen, niks mooie eiken. Ik mag het doen met een klein kut struikje waarvan de bladeren niet groter zijn dan mijn pink. Ik doe een poging om met het minimale blaadje de billen enigszins te reinigen wat uiteraard een schromelijk mislukte activiteit wordt. Uiteindelijk maan ik het mini  mannetje maar tot het omhoog trekken van de mini boxershort waarop volgend ik tot de conclusie kom dat hij echt zindelijk is, want ineens is poep vies…

Hij loopt op zijn tenen wijdbeens en tergend traag. Het wildpoepen is niet zijn ding. Zo trots als hij reageert wanneer hij wel twee keutels in de wc pot heeft laten vallen, zo ellendig ziet hij er nu uit met zijn vieze boxershort, gras dat uit zijn billen “groeit” en omringt door een doordringende ontlasting geur.

Gelukkig komt papa ons alweer halen en wordt ons een lange wandeling naar opa en oma bespaard alwaar het mini mensje zijn vieze mini boxer uit mag trekken en schone billen kan krijgen. Hij is opgelucht en ik ook.

zelfkwelling to the max

In gedachten ga ik even terug naar de tijd dat ik jonger, wilder, cooler, ondernemender, impulsiever en achterlijker was dan dat ik nu hoop te zijn.

Het was een best prettige vakantie ergens in het Middelandse zee gebied waar ik een inheemse soort trof welke mij, na middernacht, mee wenste te nemen op zijn oh zo coole motor. Lef als ik had, deed ik dit uiteraard… Nadat wij enkele kilometers de bergen ingereden waren, alwaar ik mij toch enigszins af begon te vragen of dit nou wel zo’n heel strak plan was, zette de Griekse man de motor stil en was het de bedoeling om ergens heel intiem in de bergen te gaan zoenen. Mijn intentie was om met elegante zwaai van de motor af te stappen, ware het niet dat de motor over een nogal hete uitlaat beschikte waar ondergetekende dus redelijk ernstig aan vast bleef “plakken” met een fikse brandwond als gevolg. Stoïcijns bleef ik staan, liet ik niks blijken, verbeet de pijn en zoende er lustig op los met in het achterhoofd mijzelf ernstig voorhoudende om de volgende keer bij het afstappen, de elegante zwaai via de andere kant te laten lopen.

We kwamen gelukkig de berg weer af en eindigden de nachtelijke motortoertocht door de middellandse zee bergen ergens op het strand. Oh wat een romantiek, en oh wat een pijn toen bleek dat de motor in kwestie over een dubbele uitlaat beschikte. Aan beide kanten op mijn benen had ik dus een behoorlijke brandwond waar ik trouwens nog jaren daarna de tekenen van heb mogen bewonderen.

Natuurlijk zag de vakantieliefde de volgende dag dat ik nogal rode plekken op mijn kuiten had en vroeg of het wellicht van zijn uitlaat kwam. Destijds heb ik gereageerd door te kijken of ik de uiterst pijnlijke plekken voor het eerst zag en geen idee had hoe die daar “ineens” zaten.

Nu zo’n kwart eeuw verder kan ik mij toch niet meer voorstellen dat ik zo ongelofelijk achterlijk zou reageren. What was I thinking? Wat een zelf kwelling voor een of andere Griekse god die je van je leven never nooit niet weer ziet.

Maar een mooie herinnering blijft het wel.