vluchtelingen, zorg zorg, oorlog en andere ellende

De wereld is een zooitje.

Mensen die macht niet kunnen hanteren zijn aan de macht, mensen die macht kunnen hanteren schijnen in de minderheid te zijn. Er zijn veel oorlogen, extremisten, mensen die tot de dood willen vechten voor hun doel welke andere mensen weer uitermate vreemd in de oren klinkt.

Mensen die vinden dat een bepaald gebied hen toehoort, of juist niet.

Mensen die anti-westers ingesteld zijn en hiertegen strijden;  mensen die anti-islamitisch ingesteld zijn en hier tegen strijden;

Landen die zich afgesplitst hebben waar vervolgens mensen vechten voor hun bestaansrecht.

Wapens welke mensen in bepaalde gebieden redelijk makkelijk kunnen bemachtigen, waar vervolgens weer de meest verschrikkelijke schietpartijen mee gebeuren.

Mensen die huis en haard verlaten omdat zij zich niet meer veilig zijn en hopen op een beter bestaan. Mensen die deze vluchtelingen liever een deur verder zien gaan.

Mensen welke misbruik maken van deze vluchtelingen stroom en hopen mee te kunnen varen op de ellende van anderen.

Oudere mensen en hulp behoevende mensen in zorg instellingen welke de benaming ZORG amper waardig zijn als gevolg van de vele bezuinigingen.

Hierbij opgeteld de natuurlijke ellende van tornado’s, tsunami’s, aardbevingen, en ander natuurgeweld welke de mensheid overkomt alleen op grond van geografische bepaling.

Het kernwoord in deze is echter wel MENS.

mensen zoals jij en ik, mensen met wensen, idealen, persoonlijkheid, een leven, waar elke mens naar eigen inzicht naar eer en geweten invulling aan wil geven.

de één is aardig , de ander niet. de één is wit, de ander zwart, de één is creatief met kurk, de ander creatief met muziek, de één is groot de ander klein, de één is dik, de ander dun, de één geloofd in Mohammed, de ander in God, de één zingt graag en kan dat goed, de ander zingt graag maar dna klinkt het als een schorre papagaai.

Volgens Wikipedia heeft de mens:

Sociale structuren

Mensen zijn, evenals de meeste andere primaten, sociaal van aard. Ze zijn bijzonder bedreven in het gebruik van communicatiemiddelen voor zelfexpressie, uitwisseling van ideeën en organisatie. Mensen creëren complexe sociale structuren, die bestaan uit talrijke samenwerkende en concurrerende groepen, die uiteenlopen van families tot naties. Sociale interacties tussen mensen hebben een grote variëteit aan tradities, rituelen, ethiek, normen, waarden, en wetten tot stand gebracht, die samen de basis vormen voor de menselijke samenleving.

 

Eigenlijk is het nog een wonder dat je nog enigszins vrolijk je bed uit stapt en denkt..goh eigenlijk heb ik niet zo gek veel te klagen.

afstand

“hoever je gaat, heeft met afstand niets te maken”..

zomaar een stukje tekst uit een liedje van Blof.  Overigens ben ik verre van een blof fan, maar dit zinnetje vindt ik zo mooi. Ik kan daar heel lang over nadenken en tot de conclusie komen dat het inderdaad een waar gegeven is. Een zoektocht naar je innerlijke zelf leg je niet in kilometers af. Je hebt er geen google maps of tom tom voor nodig. Eigenlijk is het heel simpel. Je vindt jezelf of niet. Als je jezelf al wilt vinden uiteraard.

Persoonlijk vind ik het wel enigszins belangrijk om te onderzoeken waarom bepaalde keuzes wel dan wel juist niet door mij worden ondernomen of waarom bepaalde dingen mijn pad kruizen en bij mij tot een stilstand komen of waarom ik enkele mogelijkheden maar al te graag heel snel afserveer.

Een pakkend en direkt antwoord heb ik hiervoor niet. Naar mijn idee is dat de zoektocht naar jezelf. Waarom ben ik. Waarom doe ik.

 

Wat mij persoonlijk dan ook nog wel eens bezig houdt, wat laat ik na, behalve een, overigens alleraardigst jongetje. Meteen daaropvolgend de vraag, wat zou ik willen nalaten? Roem als een echte popster zal ik niet halen en dat is mijn doel ook geenszins. Maar wat dan wel? Zal ik opgaan in de meute in het geheel van

” de mensheid”. Dat is best een beangstigende gedachte voor iemand met een panische angst voor de dood, waar overigens best goede medicatie voor te krijgen is. (al dan niet vergoedt). Live life to its fulllest. … maar ja..hoe doe je dat, als je net als velen met jou op maandag gewoon weer achter je bureau of whatever verwacht wordt, wanneer je bij thuiskomst gewoon weer moeder mag/kan zijn, wanneer je als zovelen steeds denkt, hoe gaan we dit nu weer betalen. Dan wordt het “live life to its fullest wel wat naar de achtergrond verdreven. Want nee, van mijn werk krijg ik weliswaar goede vibes, maar uiteraard verblijf ik daar met als hoofdtaak om geld te verdienen. En moeder zijn is echt niet altijd leuk. Die roze wolk heb ik niet gezien elke dag weer moet ik toegeven dat het op een bepaald punt wel een zekere opgave is om altijd maar te moeten moederen.

Dus ja…wat wil ik nalaten. Mijn haakwerk, iets creëren, iets scheppen. Mijn tekeningen, mijn schilderijen. Dit wellicht. Mijn gedachten, mijn woorden, mijn belevingen van de wereld, mijn wereld anno 2015.

De wereld waar ongelofelijk veel vluchtelingen zijn. Echt schrijnend. de wereld waar je moet betalen als oudere als je lekker schoon wilt worden. Een wereld waar iedereen mee moet doen onder de noemen van participatie. Een wereld waar prestaties bovenmatig belangrijk zijn geworden. Het persoonlijk contact met mensen via social media gaat. Waar we op een festival als “noorderzon” al lovend zijn over preforming art in de vorm van groeten. Het is eigenlijk een wereld waaraan ik voortdurend wens te ontsnappen maar waarvan ik de nooduitgang of de noodrem nog niet heb gevonden. Het is maar net

“hoever je gaat”…..

een jongetje van bijna 7

Er is een kind overleden, zomaar plotseling out of the blue. Een ongeluk met een slee… iets met sneeuw en water.
Een kind van bijna 7.. een jongetje…. een neefje van kennissen van ons. Het grijpt me aan. Ik zie de gezichten, de berichten, de tranen, voel het verschrikkelijk, afschuwelijke, niet voor te stellen verdriet… een kind.,.. onschuldig aan het spelen in de eerste sneeuw van 2015…. een jongetje van bijna 7… ik voel verdriet een verscheurend verdriet in mij…en ik kende het kind.. het jongetje van bijna 7 niet.. maar toch.. er zijn nu mensen die hun kind… hun jongetje voor altijd moeten missen… omdat hij ging sleeën in de sneeuw….Het is niet voor te stellen… het is niet te bevatten.. het is niet te begrijpen… hij was aan het spelen.. en een paar uur later… is ie gewoon dood… … het is zo ontzettend onrechtvaardig, zo ontzettend oneerlijk, zo ongelofelijk tragisch.. het doet mij al zo’n pijn… laat staan de ouders van dit jongetje…van bijna 7…. ze zullen gebroken zijn… hun leven zal nooit meer hetzelfde worden…het gemis zal nooit over gaan het zal hen voor de rest van hun leven achtervolgen… een lach zal nooit meer een oprechte hartelijke lach worden … omdat ze hun jongetje van bijna 7 moeten missen…
het moet verschrikkelijk zijn om je kind te moeten begraven…
een jongetje van bijna 7 dat ging sleeën in de sneeuw

Gemis

Na bijna 3 jaar heb ik nog bijna elke dag een verdriet moment naar aanleiding het plotselinge verlies van mijn vader. Een ongelofelijke ommekeer in mijn leven. Nu dus bijna 3 jaar verder voelt het alsof alle roots, alle fundering, alle back up uit mijn leven is. Wat voorheen zo vanzelfsprekend was, even een bakje doen bij je ouders, even roddelen over de familie, even raad vragen, gewoon naar je aan je ouders ergeren, het is er niet meer. Met het verlies van mijn vader ben ik een stuk onzekerder geworden over eigenlijk alles. Zijn plotselinge overlijden zette een soort domino in werking welke niet meer gestopt kan worden. Het zou een goed nieuw wereld record kunnen worden zeg maar. De nieuwe weg welke mijn moeder insloeg, het overlijden van mijn oma en het starten van een eigen onderneming van mijn partner en mijn broer en de ontbinding daarvan. En dat allemaal in nog geen 3 jaar. In nog geen drie jaar tot de ontdekking komen dat je vader een hele belangrijke rol speelde in het gezinsleven, welke je voorheen  niet gerespecteerd hebt, tot de ontdekking komen dat je moeder een ander is/ wordt, je oma naar haar laatste rustplaats brengen, je realiseren  dat je partner ondersneeuwt bij stress situatiesen tot slot merken dat je broer echt niet altijd eerlijk is…. Het klinkt allemaal een beetje als en zelf medelijdend bericht, kijk mij toch eens zielig zijn. Maar het is mijn gevoel en als er iets is wat ik geleerd heb van de vele therapieën welke ik heb gevolgd is het dat mijn gevoel er mag zijn, hoe goed of slecht een ander dit ook mag beleven.

Vrije poep sessie

We schrijven een lekkere nazomerse dag in oktober (spreken we dan overigens nog over nazomer….#dtv?) De kleuter luidt het begin van het weekend in met een “late” film (lees: tot 20.00 uur). De daaropvolgende zaterdag is hij rond half 10 weer fris en vrolijk en staat naast het bed  met speelgoed dat met name agrarisch gerelateerd is. Kortom een goed begin van het weekend. Wanneer de kleuter merkt dat vader en moeder nog niet te porren zijn voor enig agrarisch gebeuren, neemt hij de tablet tot zich.

De tablet, ook zoiets. Aan één kant een uitkomst, aan de andere kant een crime. Hele uren kan de kleuter zich hiermee vermaken. Is dat opvoedkundig nog verantwoord? Soms kan het heel prettig zijn kan ik melden. Vandaag echter had ik een: kom-ga-jij-eens-even-buiten-spelen- dag.

De kleuter had dit type dag niet.

Nadat de wekelijkse boodschappen door ondergetekende gehaald waren besloten we met de overige gezinsleden nog even een bezoek te brengen aan een speeltuin. Terwijl ik samen met de kleuter gedropt werd in een groene wijk van het prachtige Groningen bij een mooie en goed verzorgde speeltuin, zou mijn partner de auto van brandstof voorzien.

So far so good. Normaliter ben ik een type moeder die een hele tas aan snoetendoekjes, plastic tasjes, gifpennen, pleisters, jodium en dergelijke, meesleep. Nu dacht ik, die tas blijft even lekker in de auto. Foute inschatting…. Na circa een kwartier geklauter, zand geschep, geglij en dergelijke, zie ik het mini mensje wat ongemakkelijk heen en weer lopen met de kleine beentjes wat gekruist…waarop een enigszins luid: “Mama ik moet poepen…”. volgt. Volkomen zonder gene, alsof ie zegt; mama mag ik een broodje…mama ik heb zin in patat.

Paniek maakt zich van mij meester. Ik heb geen tas bij me. We zijn in de “vrije natuur’ in een mooie groene wijk van Groningen. Wat te doen? Is in de bosjes poepen a-sociaal, kan ik zomaar naar een woning toegaan?  Het eerste dat me te binnen schiet is; ophouden, knijp de boel maar af, pappa komt zo weer. Dit houdt het mini mannetje wel 1 minuut vol. Als ie moet, dan moet ie…

in mijn hoofd maak ik snel een calculatie van de afstand welke wij naar opa en oma zouden moeten lopen aangezien zij ook woonachtig zijn in de mooie groene wijk van Groningen. Uiteindelijk besluit ik voor deze optie te gaan en we beginnnen te lopen. Het is nog best een eind en de keutels kloppen op de deur, zo te zeggen….

Wanneer we net uit de speeltuin vertrekken, valt mijn oog op een veldje dat omzoomd is door struikgewas. Maar met name wordt mijn aandacht getrokken naar een bord dat hierbij in de grond hoog boven het gras en de struiken uitsteekt. Het is een honden uitlaat veld, overigens geheel verlaten. Ik voel een plan B aankomen en, als ik het mag zeggen, een best goed plan B. Waar een hond mag poepen, mag mijn mini man ook zeker wel poepen.

Op dat moment gaat door mijn hoofd dat ik geen doekjes of iets van schoonmaakgerei bij mij heb welke gedachten gevolgd worden door het gegeven dat de samenstelling van de keutels van de laatste dagen een dermate consistentie hadden dat ik er min of meer vanuit kan gaan dat dit een ‘schone’ poepsessie zal gaan worden. Hierop besluit ik het kind uit zijn lijden te verlossen en geef hem the thumbs up. Er mag gepoept worden in de ‘vrije natuur’. Klein mens als hij is snapt hij het gegeven ‘poepen zonder toilet’ nog niet helemaal en blijft gewoon rechtop staan met zijn broek op zijn schoenen. Ik duw hem in een ietwat ongemakkelijke poephouding. Hij kreunt een beetje en na een seconde of 25 ruik ik dat deze poepsessie een geslaagde missie is.

Het mini mannetje klinkt opgelucht als hij mij meldt dat ie klaar is.  Dan begint de uitdaging. Helaas is de poep niet van dermate structuur dat deze zijn achterwerk zonder veel sporen heeft verlaten… helaas.. het heeft de dichtheid van kwark en de hoeveelheid van een flinke bloemkool. Zeg maar gerust een behoorlijk fikse bloemkool. Eveneens tot mijn groot ongenoegen is het geen lekkere stevige keutel. Verre daarvan eigenlijk. De billen zitten helemaal onder. Dan maar met een blaadje of gras schoonmaken, we zijn tenslotte in de vrije natuur aan het poepen. Wederom ergernis. Er bevinden zich geen grote bomen rond dit mooie poepveld, enkel struiken en gras en hier en daar een boom in aanplant. Niks mooie kastanjebomen, niks mooie eiken. Ik mag het doen met een klein kut struikje waarvan de bladeren niet groter zijn dan mijn pink. Ik doe een poging om met het minimale blaadje de billen enigszins te reinigen wat uiteraard een schromelijk mislukte activiteit wordt. Uiteindelijk maan ik het mini  mannetje maar tot het omhoog trekken van de mini boxershort waarop volgend ik tot de conclusie kom dat hij echt zindelijk is, want ineens is poep vies…

Hij loopt op zijn tenen wijdbeens en tergend traag. Het wildpoepen is niet zijn ding. Zo trots als hij reageert wanneer hij wel twee keutels in de wc pot heeft laten vallen, zo ellendig ziet hij er nu uit met zijn vieze boxershort, gras dat uit zijn billen “groeit” en omringt door een doordringende ontlasting geur.

Gelukkig komt papa ons alweer halen en wordt ons een lange wandeling naar opa en oma bespaard alwaar het mini mensje zijn vieze mini boxer uit mag trekken en schone billen kan krijgen. Hij is opgelucht en ik ook.

zelfkwelling to the max

In gedachten ga ik even terug naar de tijd dat ik jonger, wilder, cooler, ondernemender, impulsiever en achterlijker was dan dat ik nu hoop te zijn.

Het was een best prettige vakantie ergens in het Middelandse zee gebied waar ik een inheemse soort trof welke mij, na middernacht, mee wenste te nemen op zijn oh zo coole motor. Lef als ik had, deed ik dit uiteraard… Nadat wij enkele kilometers de bergen ingereden waren, alwaar ik mij toch enigszins af begon te vragen of dit nou wel zo’n heel strak plan was, zette de Griekse man de motor stil en was het de bedoeling om ergens heel intiem in de bergen te gaan zoenen. Mijn intentie was om met elegante zwaai van de motor af te stappen, ware het niet dat de motor over een nogal hete uitlaat beschikte waar ondergetekende dus redelijk ernstig aan vast bleef “plakken” met een fikse brandwond als gevolg. Stoïcijns bleef ik staan, liet ik niks blijken, verbeet de pijn en zoende er lustig op los met in het achterhoofd mijzelf ernstig voorhoudende om de volgende keer bij het afstappen, de elegante zwaai via de andere kant te laten lopen.

We kwamen gelukkig de berg weer af en eindigden de nachtelijke motortoertocht door de middellandse zee bergen ergens op het strand. Oh wat een romantiek, en oh wat een pijn toen bleek dat de motor in kwestie over een dubbele uitlaat beschikte. Aan beide kanten op mijn benen had ik dus een behoorlijke brandwond waar ik trouwens nog jaren daarna de tekenen van heb mogen bewonderen.

Natuurlijk zag de vakantieliefde de volgende dag dat ik nogal rode plekken op mijn kuiten had en vroeg of het wellicht van zijn uitlaat kwam. Destijds heb ik gereageerd door te kijken of ik de uiterst pijnlijke plekken voor het eerst zag en geen idee had hoe die daar “ineens” zaten.

Nu zo’n kwart eeuw verder kan ik mij toch niet meer voorstellen dat ik zo ongelofelijk achterlijk zou reageren. What was I thinking? Wat een zelf kwelling voor een of andere Griekse god die je van je leven never nooit niet weer ziet.

Maar een mooie herinnering blijft het wel.

 

de eenvoud van bakkend nederland

Als je zo’n 25 jaar geleden zou weten dat je over 25 jaar een kind zou hebben een moeizame relatie, geen vader meer, eveneens een moeizame relatie met je moeder, geen grootouders meer, een schuld in een eigen bedrijf, een te hoge hypotheek op een woning in aardbevingsgebied in een vreedzaam doch uitermate ingeslapen dorpje…. zou je dan andere keuzes gemaakt hebben. Het is triest.  Je zit in het zelfde lichaam (oke zwaartekracht treft ons allen uiteindelijk)… maar je gedachten, je brein blijft gelijk.. toch ben je ineens een volwassene..(when did that happen).. Hebben je ouders ineens geen zorg meer over jou… maar ben jij degene die de zorg aan je ouders verleent. What went wrong.

Zou er iemand zijn die hier toch een soort van higher meaning mee heeft. Hebben we gewoon allemaal een geweldige rol te pakken in de real life soaps of real life soaps en werken we naar een ongelovelijke cliffhanger toe.. of wordt het een grande finale.. Of wordt je uit het script geschreven omdat je er simpelweg niet meer in past.. de kijkcijfers vallen tegen…. of je personage is niet interessant meer …

Zou je zelf invloed kunnen uitoefenen op deze real life soap? Zou het de bedoeling zijn dat we alles maar gelaten over ons heen laten komen of is het de bedoeling dat we lering trekken uit datgene dat ons overkomt. Misschien is het op het moment supreme wel een dermate aanfluiting dat je je enorm besodemietert voelt dat je juist voor deze goedkope productie hebt gekozen en niet voor de glitter en glamour of vice versa. Of zou alles ineens op z’n plaats vallen op zo een moment.

Vooralsnog heb ik het vermoeden, gezien mijn uitermate overpeinzende gedachten en dergelijke, dat ik in een soort van ” transitie-periode”  belandt ben. De gewone mens zou zeggen… de overgang. De zin van het leven, of zo je wilt, de onzin van het leven. Waar gaan we heen, wat moet het worden met mij, met ons, met de mensheid.

deze overpeinzingen gaan door terwijl ik al zappend blijf hangen bij het tv programma #hhb en mij heerlijk mee laat slepen in dit onzinnige geneuzel over ingezakte taarten, ontplofte bladerdeeg en de bereiding van tompouchen. Het leven kan soms ineens zo lekker relativerend en simpel zijn.

weekend weg stress

Wat is dat toch met weekendjes weg, vakanties of overige overnachtingen? Het begint met: ” jaaa, daar heb ik zin in!” en naar mate de tijd tot vertrek naderbij komt, wordt het een beetje een paniek toestand om uiteindelijk zo’n 12 uur voor vertrek tot een hoogtepunt te komen in de vorm van hartkloppingen, reminders in de telefoon, briefjes op de deuren en stapels kleding her en der door het huis verspreidt.

Elke vakantie, hoe lang of kort ook, neem ik mij voor om het inpakken de volgende keer relaxed te ondergaan, me niet druk te maken, hakuna matata zeg maar. Maar naar mate ik ouder wordt moet ik toch zeggen dat het inpakken, het organiseren, de thuiszorg van de achterblijvers (lees: de katten en het konijn) een activiteit geworden is welke bijkans tot opnames bij de eerste hulp zou kunnen leiden.

Wat zou het toch zijn dat je niet gewoon je pinpas, schoon ondergoed en een tandenborstel in je tas kunt proppen en just go…. De kleuter is zindelijk dus luiers, spenen, melkpoeder, billendoekjes en al die onzin meer behoren niet meer tot de standaard uitrusting.

Toch ben ik persoonlijk nogal van het, wat als dit en wat als dat… met als gevolg dat ik de hele voorraadkast leegtrek, kleding bij elkaar raap waarvan ik bij voorbaat al weet dat het nooit enig zonlicht of daglicht zal zien, het hele huis ga poetsen, alle wassen ga draaien, alle goten en dergelijke van bleekwater voorzie, het huis volledig inspuit met anti vlooienspul want je weet maar nooit.

wanneer de woning, gedurende dit proces, eruit ziet als een opslagplaats voor een of andere  inbrengwinkel/voedselbank, dan komt er een bepaalde rust over mij en denk ik vaak. what the fuck.. ik laat me niet gek maken en laat direct alles liggen om me te vergrijpen aan een alcoholische versnapering.

Uiteindelijk kom ik toch op de plaats van bestemming aan  met een volgepropte wagen met ergens in het rijdende gebeuren nog iets wat op een kleuter lijkt. Zelf ben ik in dat geval meestal nogal gebroken aangezien de wagen zo vol zit dat ik mijn stoel naar voren heb moeten schuiven zodat er achter mijn stoel ook nog het een en ander gepropt kan worden. Met 1.80 meter lengte kan ik melden dat kniecontact met het dashboard gedurende een rit van circa 1 uur al best irritatie en stijfheid veroorzaakt.

Alsof ik bezig ben met een volledige verhuizing kom ik uitgeput aan op de plaats van bestemming waar ik als eerste en enige taak voor ogen heb, het uitpakken van de wagen; mijzelf en kleuter bevrijden uit de benarde positie. 2 liter vocht in de vorm van zweet en een groot aantal aan kratjes, zakken, boodschappentassen verder kan ik dan eindelijk gaan genieten van mijn vakantie, weekend weg of andere overnachtingsvorm om mij wederom mentaal voor te bereiden op een zelfde beleving voor de terugreis…wat vanzelfsprekend ook weer de nodige stress gedurende het oh zo ontspannende weekend en zo oplevert..

airborne

In de vakantie onderneem je wel eens iets, zo ook karbunkel. Bij een pretpark in het  oosten van het land, avonturenpark is sinds enige tijd een, overigens erg mooi, slidepark aangelegd, aquaventura. Wat is een slide park, hoor ik mensen denken. Dit is een park met alleen maar waterglijbanen. Echt retevet. Nu beschik ik niet (meer) over een gestroomlijnd lichaam en vraag ik mijzelf nog wel eens af of het nog wel esthetisch verantwoord is dat ik mij  in een badpak laat aanschouwen; echter voor een frisse duik kan een dergelijk kledingstuk toch wel uitkomst bieden. We troffen het met het weer, het regende, wat bij zo een instelling inhoudt dat de wachttijden al gauw met zo’n 15 minuten verkort werd. We mochten ons lijfje in een band hijsen, waarbij gemeld moet worden dat je, wanneer je van bepaalde afmeting bent,  je volledig in een vacuum wordt getrokken. Als je dus wilt gaan verzitten wordt je getrakteerd op heerlijke zuigende geluiden gevolgd door een luide ” plop” welke erop duidt dat je achterwerk los is gekomen van de band. Dit hele schouwspel wordt op enige hoogte (9,5 meter!) onder het toeziend oog van erg hippe jongeren in ditto kledij gevolgd. Je doet wat voor je kind zeg maar. Je houdt de plaatselijke Slidepark dude goed in de gaten want deze meldt je wanneer je je naar de rand mag gaan begeven om je vervolgens in een vrije val naar beneden te laten storten. Want het slidepark heeft niet alleen ” gewone” glijbanen maar de glijbaan in kwestie is een half pipe genaamd the wacky wave, waar je dus met je, oh so charming, knalgele band vanaf stort. Als een soort van baby schildpad op zoek naar het dichtsbijzijnde water mag je na het akkoord van de Slidepark dude al peddelend met je armen, jezelf over de rand werpen. En dan komt het gevaar… je gaat dus in een soort van freefall naar beneden. Kijk dan is de zuigkracht tussen lijf en band wel welkom hoor. Na een fractie airborne te zijn glij je dus weer richting aarde om vervolgens net zo hard weer aan de andere kant omhoog te gaan. Net wanneer je echt gaat denken dat je te zwaar bent voor dit soort activiteiten omdat het eind van de glijbaan nu wel heel erg dichtbij komt, glij je weer achterwaarts en deze schommelbeweging gaat nog even in iets minder heftige mate door. Al met al een zeer geslaagd waterpark, waar ook nog andere glijbanen zijn, glijbanen met lampjes, glijbanen zonder lampjes etc etc. Je sjouwt je alleen helemaal ongans met zo’n band en ik zou er bij een lekker zomers dagje niet willen zijn; gezien de verwachte wachttijd. Ben je een daredevil, adrenaline kick zoeker, dan kan je hier wel je ei kwijt.

drone

Als een helicopter boven jezelf vliegen om jezelf eens even goed onder de loep te nemen. Appeltje/Eitje, twee vingers in de neus.. denk ik dan..Niets is minder waar. Plastisch ingesteld als ik ben, krijg ik dan automatisch van die drone beelden op mijn netvlies. Futuristische apparaten welke boven mijn hoofd zweven als een soort observatorium welke de volledige karbunkel analyse zou moeten verzorgen. Uiteindelijk ben ikzelf toch degene welke het observatiecentrum aan moet sturen en degene die de analyse moet bestuderen.

De ideale situatie voor mijzelf invullen/intekenen/schetsen. Gezien mijn creatieve achtergrond, zou dat eveneens een plakje koek moeten zijn, maar dat is nog wel even een dingetje.

Op dit moment is mijn draaiboek al enige tijd zoek, mijn handleiding zwaar over de datum, alsof ik het script heb gekregen van een hele slechte aflevering ” goede tijden/slechte tijden” terwijl ik het idee had in een bekroonde serie aan het spelen te zijn.

Onder het genot van een wijntje ga  ik mijn script eens even herzien, mijn handleiding up daten en mijn draaiboek kritisch bekijken. Echter vrees ik dat het niet in 1 wijntje (of 1 fles for that matter) gedaan zal zijn.