de eenvoud van bakkend nederland

Als je zo’n 25 jaar geleden zou weten dat je over 25 jaar een kind zou hebben een moeizame relatie, geen vader meer, eveneens een moeizame relatie met je moeder, geen grootouders meer, een schuld in een eigen bedrijf, een te hoge hypotheek op een woning in aardbevingsgebied in een vreedzaam doch uitermate ingeslapen dorpje…. zou je dan andere keuzes gemaakt hebben. Het is triest.  Je zit in het zelfde lichaam (oke zwaartekracht treft ons allen uiteindelijk)… maar je gedachten, je brein blijft gelijk.. toch ben je ineens een volwassene..(when did that happen).. Hebben je ouders ineens geen zorg meer over jou… maar ben jij degene die de zorg aan je ouders verleent. What went wrong.

Zou er iemand zijn die hier toch een soort van higher meaning mee heeft. Hebben we gewoon allemaal een geweldige rol te pakken in de real life soaps of real life soaps en werken we naar een ongelovelijke cliffhanger toe.. of wordt het een grande finale.. Of wordt je uit het script geschreven omdat je er simpelweg niet meer in past.. de kijkcijfers vallen tegen…. of je personage is niet interessant meer …

Zou je zelf invloed kunnen uitoefenen op deze real life soap? Zou het de bedoeling zijn dat we alles maar gelaten over ons heen laten komen of is het de bedoeling dat we lering trekken uit datgene dat ons overkomt. Misschien is het op het moment supreme wel een dermate aanfluiting dat je je enorm besodemietert voelt dat je juist voor deze goedkope productie hebt gekozen en niet voor de glitter en glamour of vice versa. Of zou alles ineens op z’n plaats vallen op zo een moment.

Vooralsnog heb ik het vermoeden, gezien mijn uitermate overpeinzende gedachten en dergelijke, dat ik in een soort van ” transitie-periode”  belandt ben. De gewone mens zou zeggen… de overgang. De zin van het leven, of zo je wilt, de onzin van het leven. Waar gaan we heen, wat moet het worden met mij, met ons, met de mensheid.

deze overpeinzingen gaan door terwijl ik al zappend blijf hangen bij het tv programma #hhb en mij heerlijk mee laat slepen in dit onzinnige geneuzel over ingezakte taarten, ontplofte bladerdeeg en de bereiding van tompouchen. Het leven kan soms ineens zo lekker relativerend en simpel zijn.

weekend weg stress

Wat is dat toch met weekendjes weg, vakanties of overige overnachtingen? Het begint met: ” jaaa, daar heb ik zin in!” en naar mate de tijd tot vertrek naderbij komt, wordt het een beetje een paniek toestand om uiteindelijk zo’n 12 uur voor vertrek tot een hoogtepunt te komen in de vorm van hartkloppingen, reminders in de telefoon, briefjes op de deuren en stapels kleding her en der door het huis verspreidt.

Elke vakantie, hoe lang of kort ook, neem ik mij voor om het inpakken de volgende keer relaxed te ondergaan, me niet druk te maken, hakuna matata zeg maar. Maar naar mate ik ouder wordt moet ik toch zeggen dat het inpakken, het organiseren, de thuiszorg van de achterblijvers (lees: de katten en het konijn) een activiteit geworden is welke bijkans tot opnames bij de eerste hulp zou kunnen leiden.

Wat zou het toch zijn dat je niet gewoon je pinpas, schoon ondergoed en een tandenborstel in je tas kunt proppen en just go…. De kleuter is zindelijk dus luiers, spenen, melkpoeder, billendoekjes en al die onzin meer behoren niet meer tot de standaard uitrusting.

Toch ben ik persoonlijk nogal van het, wat als dit en wat als dat… met als gevolg dat ik de hele voorraadkast leegtrek, kleding bij elkaar raap waarvan ik bij voorbaat al weet dat het nooit enig zonlicht of daglicht zal zien, het hele huis ga poetsen, alle wassen ga draaien, alle goten en dergelijke van bleekwater voorzie, het huis volledig inspuit met anti vlooienspul want je weet maar nooit.

wanneer de woning, gedurende dit proces, eruit ziet als een opslagplaats voor een of andere  inbrengwinkel/voedselbank, dan komt er een bepaalde rust over mij en denk ik vaak. what the fuck.. ik laat me niet gek maken en laat direct alles liggen om me te vergrijpen aan een alcoholische versnapering.

Uiteindelijk kom ik toch op de plaats van bestemming aan  met een volgepropte wagen met ergens in het rijdende gebeuren nog iets wat op een kleuter lijkt. Zelf ben ik in dat geval meestal nogal gebroken aangezien de wagen zo vol zit dat ik mijn stoel naar voren heb moeten schuiven zodat er achter mijn stoel ook nog het een en ander gepropt kan worden. Met 1.80 meter lengte kan ik melden dat kniecontact met het dashboard gedurende een rit van circa 1 uur al best irritatie en stijfheid veroorzaakt.

Alsof ik bezig ben met een volledige verhuizing kom ik uitgeput aan op de plaats van bestemming waar ik als eerste en enige taak voor ogen heb, het uitpakken van de wagen; mijzelf en kleuter bevrijden uit de benarde positie. 2 liter vocht in de vorm van zweet en een groot aantal aan kratjes, zakken, boodschappentassen verder kan ik dan eindelijk gaan genieten van mijn vakantie, weekend weg of andere overnachtingsvorm om mij wederom mentaal voor te bereiden op een zelfde beleving voor de terugreis…wat vanzelfsprekend ook weer de nodige stress gedurende het oh zo ontspannende weekend en zo oplevert..

airborne

In de vakantie onderneem je wel eens iets, zo ook karbunkel. Bij een pretpark in het  oosten van het land, avonturenpark is sinds enige tijd een, overigens erg mooi, slidepark aangelegd, aquaventura. Wat is een slide park, hoor ik mensen denken. Dit is een park met alleen maar waterglijbanen. Echt retevet. Nu beschik ik niet (meer) over een gestroomlijnd lichaam en vraag ik mijzelf nog wel eens af of het nog wel esthetisch verantwoord is dat ik mij  in een badpak laat aanschouwen; echter voor een frisse duik kan een dergelijk kledingstuk toch wel uitkomst bieden. We troffen het met het weer, het regende, wat bij zo een instelling inhoudt dat de wachttijden al gauw met zo’n 15 minuten verkort werd. We mochten ons lijfje in een band hijsen, waarbij gemeld moet worden dat je, wanneer je van bepaalde afmeting bent,  je volledig in een vacuum wordt getrokken. Als je dus wilt gaan verzitten wordt je getrakteerd op heerlijke zuigende geluiden gevolgd door een luide ” plop” welke erop duidt dat je achterwerk los is gekomen van de band. Dit hele schouwspel wordt op enige hoogte (9,5 meter!) onder het toeziend oog van erg hippe jongeren in ditto kledij gevolgd. Je doet wat voor je kind zeg maar. Je houdt de plaatselijke Slidepark dude goed in de gaten want deze meldt je wanneer je je naar de rand mag gaan begeven om je vervolgens in een vrije val naar beneden te laten storten. Want het slidepark heeft niet alleen ” gewone” glijbanen maar de glijbaan in kwestie is een half pipe genaamd the wacky wave, waar je dus met je, oh so charming, knalgele band vanaf stort. Als een soort van baby schildpad op zoek naar het dichtsbijzijnde water mag je na het akkoord van de Slidepark dude al peddelend met je armen, jezelf over de rand werpen. En dan komt het gevaar… je gaat dus in een soort van freefall naar beneden. Kijk dan is de zuigkracht tussen lijf en band wel welkom hoor. Na een fractie airborne te zijn glij je dus weer richting aarde om vervolgens net zo hard weer aan de andere kant omhoog te gaan. Net wanneer je echt gaat denken dat je te zwaar bent voor dit soort activiteiten omdat het eind van de glijbaan nu wel heel erg dichtbij komt, glij je weer achterwaarts en deze schommelbeweging gaat nog even in iets minder heftige mate door. Al met al een zeer geslaagd waterpark, waar ook nog andere glijbanen zijn, glijbanen met lampjes, glijbanen zonder lampjes etc etc. Je sjouwt je alleen helemaal ongans met zo’n band en ik zou er bij een lekker zomers dagje niet willen zijn; gezien de verwachte wachttijd. Ben je een daredevil, adrenaline kick zoeker, dan kan je hier wel je ei kwijt.

drone

Als een helicopter boven jezelf vliegen om jezelf eens even goed onder de loep te nemen. Appeltje/Eitje, twee vingers in de neus.. denk ik dan..Niets is minder waar. Plastisch ingesteld als ik ben, krijg ik dan automatisch van die drone beelden op mijn netvlies. Futuristische apparaten welke boven mijn hoofd zweven als een soort observatorium welke de volledige karbunkel analyse zou moeten verzorgen. Uiteindelijk ben ikzelf toch degene welke het observatiecentrum aan moet sturen en degene die de analyse moet bestuderen.

De ideale situatie voor mijzelf invullen/intekenen/schetsen. Gezien mijn creatieve achtergrond, zou dat eveneens een plakje koek moeten zijn, maar dat is nog wel even een dingetje.

Op dit moment is mijn draaiboek al enige tijd zoek, mijn handleiding zwaar over de datum, alsof ik het script heb gekregen van een hele slechte aflevering ” goede tijden/slechte tijden” terwijl ik het idee had in een bekroonde serie aan het spelen te zijn.

Onder het genot van een wijntje ga  ik mijn script eens even herzien, mijn handleiding up daten en mijn draaiboek kritisch bekijken. Echter vrees ik dat het niet in 1 wijntje (of 1 fles for that matter) gedaan zal zijn.

blog(ster)?!

cropped-1385127_10202437377440859_414789584_n.jpg En dan ben je “blogger”… Wederom had ik de intentie om vroeg op bed te gaan…. echter de installatie, die volgens de diverse tutorials heeeeel makkelijk zou zijn,  blijkt toch voor een leek iets minder easy dan de diverse sites en youtube kanalen deden vermoeden. Derhalve kan ik dus met gepaste trots melden dat het mij gelukt is. Jawel. Een eigen site.

Nu zou ik eigenlijk mijn ongezouten mening over van alles en nogwat moeten gaan spuien, maar het lot heeft anders over mij beslist. Over een heel uitgesproken mening beschik ik niet.

Waar ik overigens wel over beschik zijn zwarte kleren. Het zal een ’80 dingetje zijn of zo.. Zeg het maar. Bij zwart voel ik me goed. Leuke bijkomstigheid, het kleedt slank af. (wat in mijn geval ook best leuk is meegenomen). Je kan van alles combineren zonder dat het gelijk “weird” staat of vloekt qua kleur. Want kleur kleding, ik heb het (vrijwel) niet.

Sommige mensen maken zich zorgen om deze trend waar ik mij dus al zo’n dertig jaar in bevindt. Enfin, ik voel me er happy bij; black is my happy color.