Loslaten

Loslaten heet dat.

Voor het eerst ging je uit logeren… niet bij familie, maar op een echt-grote-jongens/meisjes-judo-kamp.

Je had er zo’n zin in!

Zeven jaar ben je nu en daar stond je groot te zijn en ik, heel, heel klein.

Mijn kleine mannetje loslaten. Honderd x mijn telefoon checken of er niet gebeld is, dat je overvallen zou zijn door heimwee of dat je uit je bedje gevallen bent en iets zou hebben gebroken of andersoortige berichtgeving…. maar het blijft stil.. heel erg stil…

Ook in huis, zonder jou is het stil.

Normaliter ben je wel aanwezig mede vanwege je ADHD.

Vanaf het openen van je ogen tot het sluit moment hiervan is er altijd geluid, dan weer hard, dan weer zacht dan weer vrolijk en blij, dan weer boos en agressief.

Maar nu hoor ik het gesnurk van de hond, de klok die de minuten wegtikt en het tikken van mijn vingers op de toetsen en verder helemaal niks… geen mama, geen papa… net: “ik ga nog even plassen hoor”…. niet: ik ga op de trampo”….

het is stil…

Zoals één van de verpleegkundigen me echt 20 sec. na de bevalling van jou aangaven: “je kunt je zeker geen leven meer zonder hem voorstellen hè…

Toen dacht ik nog…ha!…echt wel… maar nu… zeven jaar later… nu is het alleen maar stil.

En toch geniet ik….geniet ik van de wetenschap dat jij geniet.

Met een glimlach op mijn gezicht, ga ik slapen met de wetenschap dat je morgen helemaal uitgeblust vol met nieuwe ervaringen en mooie herinneringen weer in je eigen nestje ligt en wordt ik warm van de gedachte dat je al zo’n grote jongen bent die toch maar even heel stoer naar een judo-kamp gaat.