Gemis

Na bijna 3 jaar heb ik nog bijna elke dag een verdriet moment naar aanleiding het plotselinge verlies van mijn vader. Een ongelofelijke ommekeer in mijn leven. Nu dus bijna 3 jaar verder voelt het alsof alle roots, alle fundering, alle back up uit mijn leven is. Wat voorheen zo vanzelfsprekend was, even een bakje doen bij je ouders, even roddelen over de familie, even raad vragen, gewoon naar je aan je ouders ergeren, het is er niet meer. Met het verlies van mijn vader ben ik een stuk onzekerder geworden over eigenlijk alles. Zijn plotselinge overlijden zette een soort domino in werking welke niet meer gestopt kan worden. Het zou een goed nieuw wereld record kunnen worden zeg maar. De nieuwe weg welke mijn moeder insloeg, het overlijden van mijn oma en het starten van een eigen onderneming van mijn partner en mijn broer en de ontbinding daarvan. En dat allemaal in nog geen 3 jaar. In nog geen drie jaar tot de ontdekking komen dat je vader een hele belangrijke rol speelde in het gezinsleven, welke je voorheen  niet gerespecteerd hebt, tot de ontdekking komen dat je moeder een ander is/ wordt, je oma naar haar laatste rustplaats brengen, je realiseren  dat je partner ondersneeuwt bij stress situatiesen tot slot merken dat je broer echt niet altijd eerlijk is…. Het klinkt allemaal een beetje als en zelf medelijdend bericht, kijk mij toch eens zielig zijn. Maar het is mijn gevoel en als er iets is wat ik geleerd heb van de vele therapieën welke ik heb gevolgd is het dat mijn gevoel er mag zijn, hoe goed of slecht een ander dit ook mag beleven.

Gepubliceerd door

Karbunkel

46 jarig, golfslagbad qua emoties, redelijk retarded, echter daar is medicatie voor welke dan ook grif wordt ingenomen. medewerkster, moeder, vriendin, the full package zeg maar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *