de eenvoud van bakkend nederland

Als je zo’n 25 jaar geleden zou weten dat je over 25 jaar een kind zou hebben een moeizame relatie, geen vader meer, eveneens een moeizame relatie met je moeder, geen grootouders meer, een schuld in een eigen bedrijf, een te hoge hypotheek op een woning in aardbevingsgebied in een vreedzaam doch uitermate ingeslapen dorpje…. zou je dan andere keuzes gemaakt hebben. Het is triest. ¬†Je zit in het zelfde lichaam (oke zwaartekracht treft ons allen uiteindelijk)… maar je gedachten, je brein blijft gelijk.. toch ben je ineens een volwassene..(when did that happen).. Hebben je ouders ineens geen zorg meer over jou… maar ben jij degene die de zorg aan je ouders verleent. What went wrong.

Zou er iemand zijn die hier toch een soort van higher meaning mee heeft. Hebben we gewoon allemaal een geweldige rol te pakken in de real life soaps of real life soaps en werken we naar een ongelovelijke cliffhanger toe.. of wordt het een grande finale.. Of wordt je uit het script geschreven omdat je er simpelweg niet meer in past.. de kijkcijfers vallen tegen…. of je personage is niet interessant meer …

Zou je zelf invloed kunnen uitoefenen op deze real life soap? Zou het de bedoeling zijn dat we alles maar gelaten over ons heen laten komen of is het de bedoeling dat we lering trekken uit datgene dat ons overkomt. Misschien is het op het moment supreme wel een dermate aanfluiting dat je je enorm besodemietert voelt dat je juist voor deze goedkope productie hebt gekozen en niet voor de glitter en glamour of vice versa. Of zou alles ineens op z’n plaats vallen op zo een moment.

Vooralsnog heb ik het vermoeden, gezien mijn uitermate overpeinzende gedachten en dergelijke, dat ik in een soort van ” transitie-periode” ¬†belandt ben. De gewone mens zou zeggen… de overgang. De zin van het leven, of zo je wilt, de onzin van het leven. Waar gaan we heen, wat moet het worden met mij, met ons, met de mensheid.

deze overpeinzingen gaan door terwijl ik al zappend blijf hangen bij het tv programma #hhb en mij heerlijk mee laat slepen in dit onzinnige geneuzel over ingezakte taarten, ontplofte bladerdeeg en de bereiding van tompouchen. Het leven kan soms ineens zo lekker relativerend en simpel zijn.

Gepubliceerd door

Karbunkel

46 jarig, golfslagbad qua emoties, redelijk retarded, echter daar is medicatie voor welke dan ook grif wordt ingenomen. medewerkster, moeder, vriendin, the full package zeg maar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *